Osobie słyszącej trudno wyobrazić sobie widzenie bez słyszenia: niemy obraz, cichy potok, drzewa milczące na wietrze.

Jak wygląda świat, kiedy nie słychać odgłosów jego życia? Czy na malarstwo prezentowane na tej wystawie trzeba spojrzeć właśnie z taką wyobraźnią pamiętając o tym, że są to obrazy widziane, nie słyszane ani trochę?

Trzeba by się zastanowić w tym miejscu, na ile istotna dla interpretacji sztuki tu prezentowanej jest niepełnosprawność ich autorów. Zdaje się, że cisza, w której powstały te obrazy, w dziwny jakiś sposób dodała im głębi, nowych rysów i może nawet drugiego dna. Z drugiej jednak strony, pamiętając przy interpretacji tych obrazów o niepełnosprawności ich autorów, wcale nie pomniejszamy istniejących przedziałów między niepełnosprawnymi a zdrowymi, lecz przeciwnie, pod przykrywką „sztuki bez barier” skrywamy nieumiejętność prawdziwej, szczerej tolerancji.

Bez względu na to, na ile przełamiemy w tej krytyce personalizm, na ile zapomnimy w ogóle o metodologii krytycznej, zapewne przeżyjemy przygodę, poddając się aurze tych prac. Powstały one na przestrzeni 14 lat, podczas warsztatów malarskich „Malarstwo w Terapii” organizowanych przez Polski Związek Głuchych Oddział Łódzki.