Dodano przez: Redakcja, Kategoria: TeatrPremiera spektaklu według „Dziennika uwodziciela” Sorena Kierkegaarda
Start: 30 listopada 2011, godz. 19:00 Koniec: 30 listopada 2011, godz. 21:00 Adres: ul. Piotrkowska 138/140 Łódź Kategoria: Teatr Miejsce: Premiera spektaklu według „Dziennika uwodziciela” Sorena Kierkegaarda - 0 komentarzy
Premiera spektaklu według „Dziennika uwodziciela” Sorena Kierkegaarda.Teatr Fabryczny zaprasza na premierę spektaklu pt. W sprawie uwodzenia według „Dziennika uwodziciela” Sørena Kierkegaarda
scenariusz i reżyseria: Marek Strąkowski
obsada: Piotr Augustyniak, Barbara Gortat, Dorota Wiśniewska, Dominika Ciurzyńska, Karolina Stachurska, Marta UrbaniakPremiera: 30 listopada, godz. 19.00 FabrySTREFA, ul. Piotrkowska 138/140 Łódź
wstęp wolny
Spektakl W sprawie uwodzenia rozgrywa się na dwu płaszczyznach; w historię nietypowego romansu wplatają się wątki z protoegzystencjalnej filozofii Kierkegaarda. Główny bohater traktuje miłość jak zadanie do spełnienia się w świecie własnych pragnień i fantazji. Tworzy sobie nie tylko wyobrażenia o procesie zakochiwania się, ale i strategie uwodzenia samego siebie. Jego rzeczywistość jest życiem złożonym z idei, która choć wymyślona, staje się realnym doświadczeniem codzienności.
Nieudany romans i zerwane zaręczyny kochanków, ukazują, że to, co było istotą ich związku polegało właściwie na samouwiedzeniu przez ich własną racjonalność i ideały. Miłość, która wydaje się jedynie przydarzać – powodując uniesienia, ale także tęsknoty, cierpienia i upadki – okazuje się tutaj tylko konsekwencją podjętych działań i indywidualnej myśli.
Spektakl w warstwie formalnej odwołuje się wprost do głównych idei filozofii Kierkegaarda m.in. do słynnego postulatu o konieczności wnikania filozofii w istnienie człowieka i jego wartości etyczne. Jego narracja uwzględnia konstrukcję filozoficzną, w której podstawową cechą istnienia ludzkiego jest jego czasowość a skoro istnienie ludzkie jest stawaniem się, to jedność myśli ludzkiej i życia człowieka w określonym czasie może wystąpić tylko w teatrze.
Prawda w teatrze obiektywizuje subiektywną prawdę odbiorcy w sposób, w którym „człowiek jako synteza skończoności i nieskończoności, czasowości i wieczności, konieczności i wolności” przestaje myśleć wstecz i żyć naprzód i w teraźniejszości teatralnej dialektyki odnajduje konieczność wyboru.


































